| بررسی تاثیر روش تدریس آموزش ترکیبی بر یادگیری خودراهبر و انگیزش تحصیلی دانش آموزان پایه ششم شهرستان بجنورد سال تحصیلی 1403-1404 |
| کد مقاله : 1090-6THEEPCK (R1) |
| نویسندگان |
|
افسانه احمدی مقدم *1، سحر عصمت پناه2 1مامور آموزشی دانشگاه فرهنگیان 2آموزگار ابتدایی آموزش وپرورش |
| چکیده مقاله |
| پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر روش تدریس آموزش ترکیبی بر یادگیری خودراهبر و انگیزش تحصیلی دانشآموزان پایه ششم شهرستان بجنورد انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان بجنورد در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ به تعداد ۴۶۰۰ نفر بود که از میان آنها ۶۰ نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۳۰ نفر) گمارده شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (شامل مؤلفههای خودمدیریتی، انگیزش در یادگیری و خودکنترلی) و پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر بود که روایی و پایایی آنها در پژوهش حاضر تأیید شد. گروه آزمایش طی هشت جلسه آموزش ترکیبی (ترکیب آموزش حضوری و آنلاین) را دریافت کرد و گروه کنترل تحت آموزش سنتی قرار گرفت. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره و آزمونهای تکمتغیره تحلیل شد. نتایج نشان داد آموزش ترکیبی موجب افزایش معنادار یادگیری خودراهبر و انگیزش تحصیلی دانشآموزان شد (P<0.001). اندازه اثر برای مؤلفههای خودمدیریتی، انگیزش در یادگیری و خودکنترلی به ترتیب 0.83، 0.77 و 0.80 بهدست آمد که بیانگر تأثیر قوی آموزش ترکیبی است. بر این اساس، میتوان نتیجه گرفت آموزش ترکیبی رویکردی مؤثر برای ارتقای یادگیری خودراهبر و انگیزش تحصیلی دانشآموزان ابتدایی محسوب میشود. |
| کلیدواژه ها |
| آموزش ترکیبی، یادگیری خودراهبر، انگیزش تحصیلی |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |